چرا شرکت‌های بیمه سنتی هنوز وارد بازار بیمه ارز دیجیتال نشده‌اند؟

بازار ارزهای دیجیتال در مدت کوتاهی از یک حوزه تخصصی به بازاری جهانی با حضور صرافی‌های بزرگ، سرمایه‌گذاران نهادی، شرکت‌های نگهداری دارایی و پروتکل‌های چندمیلیارددلاری تبدیل شده است. با وجود این رشد سریع، صنعت بیمه هنوز نتوانسته با همان سرعت خود را با ریسک‌های این بازار تطبیق دهد. در حالی که بیمه خودرو، اموال یا مسئولیت بر پایه دهه‌ها داده و تجربه خسارت توسعه یافته‌اند، بسیاری از ریسک‌های ارز دیجیتال عمر کوتاهی دارند و مرتب در حال تغییر هستند.

البته شرکت‌های بیمه سنتی به‌طور کامل از این بازار دور نمانده‌اند. برخی بیمه‌گران و بازارهای تخصصی برای صرافی‌ها، کاستودین‌ها، کیف پول‌های دیجیتال و حتی بعضی ریسک‌های قراردادهای هوشمند پوشش‌هایی ارائه می‌کنند؛ اما این محصولات هنوز محدود و عمدتاً سازمانی هستند. بنابراین سؤال اصلی این نیست که چرا هیچ بیمه‌گری وارد کریپتو نشده است، بلکه باید پرسید چرا بیمه ارز دیجیتال هنوز مانند بسیاری از بیمه‌های سنتی به محصولی استاندارد و فراگیر تبدیل نشده است.

آیا شرکت‌های بیمه سنتی واقعاً وارد بازار ارز دیجیتال نشده‌اند؟

شاید به ظاهر اینطور به نظر برسد که شرکت‌های بیمه ستنی وارد بازار کریپتو نشده‌اند، اما در عمل چیز دیگری را شاهد هستیم؛ برای مثال، شرکت بیمه Lloyd’s در سال‌های گذشته راهکارهایی برای پوشش سرقت دارایی موجود در کیف پول‌های دیجیتال معرفی کرده و Munich Re نیز برای برخی کسب‌وکارهای حوزه دارایی دیجیتال، پوشش‌هایی مرتبط با نگهداری دارایی، قراردادهای هوشمند، دیفای و ریسک Slashing ارائه می‌دهد.

با این حال، تفاوت زیادی میان حضور در بازار و ورود گسترده وجود دارد. در بیمه خودرو معمولاً با چند مشخصه استاندارد می‌توان ریسک را ارزیابی و بیمه‌نامه صادر کرد؛ اما در حوزه کریپتو ممکن است هر صرافی، کاستودین یا پروتکل به ارزیابی امنیتی و فنی جداگانه نیاز داشته باشد. به همین دلیل، بیمه کریپتو فعلاً بیشتر یک خدمت تخصصی برای کسب‌وکارها است تا محصولی عمومی برای تمام دارندگان ارز دیجیتال.

مشکل قیمت‌گذاری به دلیل کمبود داده

فعالیت شرکت‌های بیمه بر پیش‌بینی ریسک استوار است. بیمه‌گر باید بتواند احتمال وقوع حادثه، شدت خسارت و میزان خسارت‌های احتمالی را تخمین بزند. در رشته‌هایی مانند بیمه خودرو یا آتش‌سوزی، میلیون‌ها پرونده تاریخی امکان ساخت مدل‌های آماری نسبتاً دقیق را فراهم کرده‌اند؛ اما چنین حجم و کیفیتی از داده هنوز در بازار ارزهای دیجیتال وجود ندارد. علاوه بر کمبود داده، ماهیت خسارت‌ها نیز متفاوت است. هک صرافی، افشای کلید خصوصی، نقص قرارداد هوشمند، دستکاری اوراکل، حمله به Bridge و تقلب داخلی کارکنان هر کدام ریسک متفاوتی ایجاد می‌کنند. به همین دلیل، بیمه‌گران معمولاً به‌جای ارائه یک پوشش جامع برای تمام خطرهای کریپتو، ریسک‌های مشخصی را بیمه می‌کنند. ممکن است یک بیمه‌نامه فقط سرقت دارایی از کیف پول مشخص، تخلف کارکنان یک کاستودین یا نوع مشخصی از نقص قرارداد هوشمند را تحت پوشش قرار دهد.

با توجه به ماهیت غیرمتمرکز بازار دارایی‌های دیجیتال، دسترسی به بیمه ارز دیجیتال بیش از آن‌که به یک نهاد مشخص وابسته باشد، به مدل‌های نوین مدیریت ریسک متکی است. طبق گزارش‌های تحلیلی منتشرشده در سال‌های اخیر، از هر 1000 دلار دارایی در فضای دیجیتال، تنها 20 دلار آن تحت پوشش بیمه قرار دارد؛ موضوعی که نشان می‌دهد این بازار همچنان در مرحله بلوغ قرار دارد. در چنین شرایطی، نقش شرکت‌های ارائه‌دهنده بیمه ارز دیجیتال بیش از آن‌که شبیه بیمه‌گران سنتی باشد، به ارزیاب‌های ریسک فنی و مالی شباهت دارد. این مجموعه‌ها معمولاً به‌جای ارائه پوشش‌های نامحدود، بیمه را به‌صورت ماژولار و با ظرفیت مشخص برای هر دارایی، پروتکل یا نوع ریسک عرضه می‌کنند؛ رویکردی که هم توان پرداخت خسارت را کنترل می‌کند و هم احتمال سوءاستفاده را کاهش می‌دهد.

نوسان قیمت و پیچیدگی محاسبه خسارت ارز دیجیتال

ارزش بسیاری از دارایی‌های سنتی در مدت کوتاه تغییر بسیار شدیدی ندارد؛ اما قیمت ارزهای دیجیتال می‌تواند طی چند ساعت یا چند روز تغییر قابل‌توجهی داشته باشد. فرض کنید هنگام وقوع یک حمله، دارایی سرقت‌شده ۱۰ میلیون دلار ارزش داشته باشد. اگر بررسی خسارت چند هفته طول بکشد، ارزش همان دارایی ممکن است به ۷ یا ۱۳ میلیون دلار رسیده باشد. بنابراین بیمه‌نامه باید مشخص کند مبنای محاسبه خسارت، قیمت زمان حادثه، زمان اعلام خسارت یا زمان پرداخت است.

کاستودی و کلید خصوصی؛ چه کسی مسئول دارایی است؟

در ارزهای دیجیتال، نحوه نگهداری دارایی نقش بسیار مهمی در تعیین ریسک دارد. شرایط دارایی موجود در کیف پول شخصی با دارایی نگهداری‌شده توسط یک صرافی یا کاستودین سازمانی یکسان نیست. بیمه‌گر ممکن است پیش از ارائه پوشش بررسی کند که دارایی‌ها در کیف پول سرد نگهداری می‌شوند یا آنلاین، سیستم Multi-Signature وجود دارد یا خیر، چه تعداد از کارکنان به کلیدها دسترسی دارند و فرآیند پشتیبان‌گیری و بازیابی چگونه انجام می‌شود.

کنترل سطح دسترسی، ممیزی قراردادهای هوشمند، تست نفوذ، ذخیره‌سازی آفلاین و برنامه واکنش به حمله نیز می‌توانند در ارزیابی ریسک تأثیرگذار باشند. به همین دلیل، پذیره‌نویسی بیمه کریپتو تا حدی به ممیزی امنیت سایبری شباهت دارد.

دو شرکت ممکن است هر کدام ۱۰۰ میلیون دلار دارایی دیجیتال نگهداری کنند، اما اگر زیرساخت امنیتی آن‌ها متفاوت باشد، از دید بیمه‌گر ریسک یکسانی ندارند. همین تفاوت، طراحی یک بیمه‌نامه استاندارد برای تمام فعالان بازار را دشوار می‌کند.

ابهام قانونی، مانع دیگری برای توسعه بیمه ارز دیجیتال

قوانین مربوط به ارزهای دیجیتال در کشورهای مختلف یکسان نیستند. در برخی مناطق چارچوب مشخصی برای فعالیت صرافی‌ها، کاستودین‌ها و ارائه‌دهندگان خدمات کریپتو ایجاد شده، اما در برخی دیگر هنوز وضعیت حقوقی بسیاری از فعالیت‌ها شفاف نیست. اتحادیه اروپا با مقررات MiCA تلاش کرده چارچوب هماهنگ‌تری برای این بازار ایجاد کند. چنین مقرراتی برای صنعت بیمه اهمیت زیادی دارد؛ زیرا مسئولیت ارائه‌دهندگان خدمات، استانداردهای عملیاتی و الزامات مربوط به نگهداری دارایی را شفاف‌تر می‌کند.

برای بیمه‌گر باید مشخص باشد در صورت هک صرافی، نقص قرارداد هوشمند یا از بین رفتن دارایی تحت کاستودی، چه طرفی مسئول حادثه است. هرچه مسئولیت‌ها، استانداردهای امنیتی و نحوه گزارش حوادث روشن‌تر باشند، امکان ارزیابی و قیمت‌گذاری ریسک نیز افزایش پیدا می‌کند.

افزایش نیاز به بیمه ارز دیجیتال با افزایش حملات

هک صرافی‌ها، سرقت کلیدهای خصوصی و سوءاستفاده از قراردادهای هوشمند طی سال‌های اخیر، میلیاردها دلار خسارت ایجاد کرده‌اند. بر اساس گزارش Chainalysis، ارزش ارزهای دیجیتال سرقت‌شده در سال ۲۰۲۵ از ۳.۴ میلیارد دلار عبور کرد و حمله حدود ۱.۵ میلیارد دلاری به Bybit یکی از بزرگ‌ترین موارد آن سال بود. خسارت‌های بزرگ یک تناقض برای صنعت بیمه ایجاد می‌کنند؛ از یک طرف تقاضا برای پوشش بیمه‌ای بیشتر می‌شود و از طرف دیگر بیمه‌گران برای پذیرش چنین ریسک‌هایی محتاط‌تر عمل می‌کنند. وقتی یک حادثه منفرد می‌تواند صدها میلیون یا حتی بیش از یک میلیارد دلار خسارت ایجاد کند، ارائه سقف پوشش بالا بدون سرمایه و ظرفیت بیمه اتکایی کافی دشوار خواهد بود.

افزایش حملات بزرگ در سال‌های اخیر باعث شده نیاز به بیمه در بازار ارزهای دیجیتال از یک مفهوم تئوریک به یک ضرورت عملی تبدیل شود. به‌عنوان مثال، تنها در سال ۲۰۲۵ بیش از ۳.۴ میلیارد دلار دارایی دیجیتال به سرقت رفته و بخش قابل‌توجهی از این حملات متوجه صرافی‌ها و پروتکل‌های دیفای بوده است. این روند در سال ۲۰۲۶ نیز ادامه داشته و فقط در پنج ماه ابتدایی سال، بیش از ۸۴۰ میلیون دلار از طریق حملات دیفای از بین رفته است. در برخی موارد، مانند بحران ایجادشده در پروتکل‌های وام‌دهی، حتی میلیاردها دلار سرمایه کاربران در معرض ریسک قرار گرفته و موج خروج سرمایه شکل می‌گیرد.

بیمه‌گران در حال حاضر چه ریسک‌هایی را پوشش می‌دهند؟

با وجود تمام این محدودیت‌ها، بازار بیمه ارز دیجیتال خالی نیست. برخی بیمه‌گران پوشش‌هایی برای سرقت دارایی تحت نگهداری کاستودین، حملات سایبری، جرایم داخلی کارکنان و بعضی نقص‌های قرارداد هوشمند ارائه می‌کنند. پوشش‌هایی مانند Cyber Insurance، Crime Insurance، Errors & Omissions و Directors & Officers نیز بسته به نوع فعالیت می‌توانند برای کسب‌وکارهای فعال در حوزه ارز دیجیتال کاربرد داشته باشند. نکته مهم، محدوده دقیق این بیمه‌نامه‌ها است. ممکن است بیمه فقط یک کیف پول، کاستودین، پروتکل یا نوع مشخصی از حادثه را پوشش دهد. به همین دلیل، عبارت «بیمه ارز دیجیتال» در عمل بیشتر به مجموعه‌ای از پوشش‌های تخصصی اشاره دارد تا یک بیمه‌نامه واحد.

چرا بیمه کردن دیفای سخت‌تر است؟

در سیستم‌های غیرمتمرکز معمولاً یک نهاد مرکزی وجود ندارد که تمام مسئولیت را بر عهده داشته باشد. اگر کاربران یک پروتکل خسارت ببینند، بیمه‌گر ابتدا باید علت اصلی حادثه را مشخص کند؛ باگ قرارداد هوشمند، دستکاری اوراکل، حمله حاکمیتی، نقص طراحی اقتصادی یا آسیب‌پذیری یک Bridge. هر یک از این موارد می‌تواند ریسک متفاوتی محسوب شود. به همین دلیل، بیمه‌های مرتبط با دیفای معمولاً بر Triggerهای دقیق متکی هستند؛ یعنی در بیمه‌نامه مشخص می‌شود وقوع چه حادثه‌ای پوشش را فعال می‌کند.

شفافیت بلاکچین نیز به‌تنهایی این مشکل را حل نمی‌کند. مشاهده خروج دارایی از یک قرارداد هوشمند مشخص نمی‌کند که حادثه از نظر حقوقی هک بوده، نقص کد رخ داده یا استفاده‌ای مجاز از قابلیت‌های قرارداد انجام شده است. ارزیابی چنین پرونده‌هایی به ترکیبی از تحلیل آنچین، امنیت سایبری، حقوق فناوری و تخصص بیمه نیاز دارد.

بیمه اتکایی؛ حلقه مهم توسعه بیمه کریپتو

شرکت‌های بیمه برای پذیرش خسارت‌های بزرگ، معمولاً بخشی از ریسک خود را به بیمه‌گران اتکایی منتقل می‌کنند. این موضوع در بازار کریپتو اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا برخی صرافی‌ها و شرکت‌های کاستودی میلیاردها دلار دارایی نگهداری می‌کنند. اگر شرکت‌های بیمه اتکایی حاضر به پذیرش این ریسک نباشند، بیمه‌گر اولیه نیز نمی‌تواند سقف پوشش بالایی ارائه دهد. افزایش داده‌های تاریخی، بهبود مدل‌های ارزیابی ریسک و استاندارد شدن کنترل‌های امنیتی می‌تواند در آینده ظرفیت بیشتری را از سمت بازار بیمه اتکایی وارد این حوزه کند.

چه چیزی مسیر ورود گسترده بیمه‌گران را باز می‌کند؟

ورود گسترده‌تر صنعت بیمه به بازار کریپتو به یک عامل واحد وابسته نیست. افزایش داده‌های قابل اعتماد درباره خسارت‌ها، استاندارد شدن گزارش حملات، روشن‌تر شدن مقررات، افزایش امنیت کاستودین‌ها، ممیزی منظم قراردادهای هوشمند و توسعه ظرفیت بیمه اتکایی همگی می‌توانند این بازار را برای بیمه‌گران قابل پیش‌بینی‌تر کنند. داده‌های آنچین نیز در آینده می‌توانند نقش مهمی داشته باشند. بیمه‌گر ممکن است به‌جای ارزیابی امنیت یک پروژه فقط هنگام صدور بیمه‌نامه، وضعیت آن را به‌صورت مستمر بررسی کند. چنین رویکردی می‌تواند مدل بیمه کریپتو را از پذیره‌نویسی سنتی به سمت مدیریت پویای ریسک حرکت دهد.

ریسک غیرقابل پیش‌بینی، مشکل اصلی بیمه‌گران با کریپتو

محدود بودن حضور بیمه‌گران سنتی در بازار ارز دیجیتال را نمی‌توان صرفاً به محافظه‌کاری یا بی‌اعتمادی آن‌ها نسبت داد. کمبود داده تاریخی، وابستگی زیرساخت‌ها به یکدیگر، شدت خسارت‌های سایبری، نوسان ارزش دارایی، ابهام قانونی و دشواری تعیین مسئول حادثه باعث شده پذیرش این ریسک برای صنعت بیمه پیچیده باشد. با این حال، حضور مجموعه‌هایی مانند Munich Re و Lloyd’s نشان می‌دهد صنعت بیمه مسیر ورود به بازار دارایی‌های دیجیتال را آغاز کرده است. هرچه استانداردهای امنیتی، چارچوب‌های قانونی، داده‌های خسارت و ظرفیت بیمه اتکایی توسعه پیدا کنند، امکان ارائه پوشش‌های گسترده‌تر نیز بیشتر خواهد شد.

احتمالاً آینده بیمه ارز دیجیتال ابتدا از مسیر محصولات تخصصی و ماژولار عبور می‌کند؛ محصولاتی که هرکدام ریسک مشخصی مانند کاستودی، هک، قرارداد هوشمند یا مسئولیت کسب‌وکار را پوشش می‌دهند و با بلوغ بازار می‌توانند به پوشش‌های جامع‌تر تبدیل شوند.

منابع:

https://arzdigital.com/breaking/4365680/

https://www.marsh.com/en/services/financial-professional-liability/insights/risk-outlook-for-digital-assets.html

https://www.chainalysis.com/blog/crypto-hacking-stolen-funds-2026/

https://www.munichre.com/en/solutions/for-industry-clients/crypto-cover.html

https://www.lloyds.com/insights/media-centre/press-releases/lloyds-launches-new-cryptocurrency-wallet-insurance-solution-for-coincover

https://www.eiopa.europa.eu/browse/digitalisation-and-financial-innovation/blockchain-and-crypto-assets_en

https://www.osfi-bsif.gc.ca/en/guidance/guidance-library/capital-treatment-crypto-asset-exposures-insurance-guideline